Het rijke wijf

Zoooo, wat fijn, zo een bonusdag in 2020. Heb je iets speciaals gedaan? Ik heb eindelijk mijn post vanaf 1997 uitgezocht. Nee, geen typfout. (Helaas). Daarnaast twee bakken vol met mapjes vol met foto’ en negatieven doorgekeken. Wow, wat is de tijd voorbij gevlogen zeg. Ik kwam een kaart tegen uit 1998, waar iemand mij een rijk 1999 toe wenste. Mijn naam wel ietwat creatief gespeld.  Ik vond ook nog een cadeaubon van 10 gulden. Voor de P.raxis. Net niet meer geldig zie ik :) Nou, een fijn gevoel dat opruimen en weggooien. De mand waar de post in zat, heb ik gevuld met spullen. Mijn moeder staat binnenkort op een rommelmarkt. Op zich kan ik in mijn uppie wel een kraam vullen denk ik. Maar dat laat ik lekker aan haar over. Ze gaat samen met een vriendin. Ze vinden het allebei leuk. Vandaag maakte ik een begin in een boek van Eckhart Tolle. Daar stond een stuk in over het hechten aan spullen, wat erg veel indruk op mij maakte. Zal het stuk wat ik bedoel  morgen ...

Vandaag was ik op zoek naar een desinfecterend handgel. Niet voor mezelf maar op verzoek van iemand, had ik 20 flesjes nodig. Maar ik bleek niet de enige op zoek naar handgel. Heel de provincie Groningen was blijkbaar op hetzelfde idee gekomen. Echt, ik was zo verbaasd. Buiten bij de plaatselijke drogisterij hing een A4tje, dat het uitverkocht was en niet leverbaar.  Vier winkels verder hield ik het voor gezien. Vanavond bracht dochter 1 flesje mee.  Het lijkt wel goud :) Ik zal er zuinig op zijn. 

Vanavond had ik een ‘coaching call’ van the Doodle Institute. Ik ben lid van een aantal online platformen. Zal ik binnenkort wel meer over schrijven. De video bijeenkomst was met mensen van over de hele wereld. Zo leuk dat dat kan.  En dit is het allerbelangrijkste, liefde... In zoveel opzichten, voor jezelf, je geliefde, je kind(eren), je familie, vrienden, je werk, je eigen zaak, huisdieren, hobbies, noem maar op. Dus van hieruit mijn liefde voor jou als lezer van het blog. Omdat je de moeite neemt mijn hersenspinsels te lezen. Terwijl je ook andere dingen kunt doen.

Dit jaar besloot ik geen tandartsverzekering af te sluiten. Vorig jaar was ik naar de mondhygiëniste geweest en was er verder niets bijzonders met mijn gebit. In januari kreeg ik last van een zere kies. Even overwoog ik nog om een aanvullende verzekering te nemen. Want dat was nog mogelijk. Maar... ik dacht, ach de pijn gaat vast wel over. Tot ik vorige week een wel heel raar gat onderaan mijn kies ontdekte. Ik zal jullie de foto's besparen :) Vandaag lag ik 45 minuten met mijn mond open. Niet van verbazing helaas. De tandarts vroeg zich wel af wat er gebeurd was. Want er was een stukje van de tandhals af. Dus er lag een stukje zenuw bloot. Hij moest tandvlees wegsnijden om er bij te kunnen. Ieuw. Nou, gelukkig is alles weer dicht en had ik een vloeibare lunch vandaag. Ik krijg de rekening nog. Hopelijk valt het mee. Ondertussen kan ik alleen aan de rechterkant lachen. Gelukkig heb ik al verkering ;)

Bij het opruimen en uitzoeken van brieven en foto’s, kwam ik ook deze foto tegen. Kijk mij eens stoer staan zijn, boven op een paal. De trapeze die je ziet, daar sprong ik naar toe.  Echt... In Hawaii, met uitzicht over zee. Als onderdeel van Life Mastery, een meerdaags programma van Tony Robbins. Mocht je nog nooit van hem gehoord hebben, google hem maar eens.  Ik volgde zijn programma in 1997 als ik mij niet vergis. Kerstkaart van Erwin Boven uit 1999 Op de zwart wit afbeelding, kun je een beetje zien hoe hoog de palen waren. Ik sprong onder de trapeze door.  Dat had alles te maken met focus, durf en kracht.  Met het beklimmen van de paal had ik ook gebruik gemaakt van dezelfde kwaliteiten en dat was gelukt. Dus in mijn herinnering blijft dit een overwinningsmoment. Een heel krachtig anker zeg maar. Wanneer je iets voor de eerste keer gaat doen en je denkt dat je het niet durft, is dat niet om wat je gaat doen, maar wat je erover denkt.

Om in de 10.000 categorie te blijven ;) Zie blog van gisteren. Vandaag liep ik meer dan 10.000 stappen. Op mijn sleehakken. In de stroooomende regen. Had niets met sportiviteit te maken hoor. Maar alles met een lunch bij dochter op school. Daarvoor liep ik heen en terug. Ja, gympies waren een betere keuze geweest. Haar opleiding heeft zo zijn voordelen. Want we mochten komen lunchen. Aperitiefje, broodjes met tapenade, olijven, gebonden tomaten soep (geen foto), couscous, vegaburger met mozzarella, komkommer salade en als toetje vanille ijs met boerenmeisjes. Koffietje na en je kon mij wegdragen ;) Al dit lekkers voor 6,50 euro per persoon. Ik was samen met mijn moeder en het heeft ons heerlijk gesmaakt.

Voor de hele jonge lezers hier. Voor het euro tijdperk hadden we de gulden als munteenheid. Vandaag pakte ik een verhuisdoos uit 1886 uit. In het kader van één doos per jaar zo ongeveer, schiet het lekker op. #sarcastischeondertoon De doos was gevuld met heel veel brieven, kaarten en heel veel agenda's plus schoolkranten.  Ook vond ik nog wat verdwaalde foto's en wat eindexamen opdrachten van het vak textiele werkvormen. Hardop gelachen om bepaalde dagboek fragmenten en foto's met bijzondere haardrachten. Afscheid genomen van alle brieven die ik aan mijn verloofde (op mijn 17e had ik mij verloofd, echt waar) had geschreven. Na het verbreken van de verloving had ik al mijn schrijfsels teruggekregen. Ruim 32 jaar later kan ik mij er toe zetten om ze bij het oud papier te doen. Helaas kan ik nog niet alles wegdoen. Ik pak de doos gesorteerd weer in.  Een foto van een van de kaarten wil ik je niet onthouden. Groeten van ... Ik wil geen groeten, ik wil tienduizend ...