woensdag 19 september 2018

Make your own magic

In het engels ‘bekt’ het toch net wat lekkerder. 
Make your own magic.
De gave beker kreeg ik van een vriendin.
Achter de beker, ligt een oude wegenatlas.
Mocht je je afvragen of ik op reis ga :)
Het papier gebruik ik voor het maken van enveloppen en boekjes.



Gisteren besloot ik om vandaag vrij te nemen. Met de beloofde 27 graden zag ik mijzelf al liggen. In de herfstzon, op een ligbedje in de tuin. Met een interessant boek. 

In de praktijk hang ik zo de tweede was van vandaag op. Ik ben nog net niet weggewaaid van mijn bedje. Ach, twee lege wasmanden zijn eigenlijk ook wel magisch hahaha.

Heel wat anders. Vrijdag word ik geinterviewd voor het blad Fiscalert. Ik kreeg een mailtje van de journaliste, dat de hoofdredacteur ‘fan’ is van mij. Dat is altijd leuk om te lezen. Vrijdagavond kom ik op de foto voor bij het interview. Het interview zal o.a. over mijn pensioen en de hypotheek gaan. 

Ik hou jullie op de hoogte.

zondag 9 september 2018

De zekerheid van onzekerheid

Op 15 augustus j.l. verscheen bij Janine van  Simpel Rijk Leven een soort van gastblog of mini interview (<-klikkerdeklik) over mij. Blijft altijd een beetje vreemd om zoveel over mijzelf te vertellen. Maar hee, dan had ik niet openbaar moeten bloggen haha.


Kringloop vondst

Ik was toen net een maand aan het werk op een erg bijzonder en intensief project. Ondertussen was ik ook gevraagd voor een nieuwe leidinggevende functie. Na een dag bedenktijd zei ik ja. Ik ‘stortte’ mij als het ware in volledige overgave op alle nieuwe mogelijkheden en de verantwoordelijkheden die daar bij hoorden.

Want ik voelde mij enorm gevleid over het potentieel wat mensen in mij zagen. 
Plus het feit dat ik zo maar gevraagd werd voor een functie.

Naast het project en de nieuwe functie volgde ik ook nog een intensieve cursus engels van twee weken. Deze was al gepland voor ik met alle nieuwe werkzaamheden begonnen was.
Elke ochtend les en de bedoeling was om dan ‘s middags twee tot vier uur te studeren. Dat werd bij mij dan ‘s avonds laat werd, want het werk ‘riep’.

Mijn oom overleed (hij was al langer ziek) en eind augustus waren wij bij zijn crematie. Daar sprak onder andere een collega van mijn oom. En één zin, ‘best wel jammer’ bleef in mijn hoofd hangen. De uitspraak was van mijn oom, wiens spraak door zijn ziekte was aangetast. Hij kon niet meer op alle woorden komen en dit was wat hij zei, bij het bewonderen van de boten op de IJssel. 

Best wel jammer, dat ik koos voor een functie waar ik heel goed in ben/was, maar waar mijn hart niet van ging zingen. Dat ik dat deed uit ‘veiligheid’ en een soort van ‘zekerheid’. 

Toen ik heel hard huilend tegen M. zei dat ik zo ongelukkig van de hele situatie werd, zei hij dat ik er mee moest stoppen. Mijn vaste baan, met leuke collega’s, erg fijn salaris, een kudde vrije dagen, vakantiegeld en 13e maand. Maar M. was het zat. Mij niet hoor (bijna wel), wel hoe weinig tijd ik nog had (en nam) voor de dingen die mij blij maken en energie opleveren. 

Uiteraard somde ik alle dingen op, dat hij een tijdelijke aanstelling heeft tot eind december van dit jaar. Dat onze dochter voor haar nieuwe opleiding veel kosten zal hebben. Dat... enzovoorts, enzovoorts.

Alle zelfde excuses die ik mijzelf al jaren voor houd om niet te kiezen voor iets anders en daarmee onzekerheid. Want oh, oh, oh, wat is onze tijd met schulden, (vrijwel) geen geld en de angst die daar is ontstaan, diep in mijn systeem gaan zitten. Zo diep dat ik nu mijn (geestelijke) gezondheid daarvoor op zou geven.

Dus op vrijdag 31 augustus gaf ik aan dat ik ga stoppen met de werkzaamheden die ik nu doe. 

Het project rond ik af. Alles wat bij de nieuwe functie hoort draag ik over. 
Tot eind september blijf ik nog. 
Wat daarna komt weet ik niet. Mijn hang naar zekerheid laat ik gaan. 
Gelukkig is er zekerheid over onzekerheid.