maandag 6 juni 2016

Bubbels, boeken en fietsen

Voordat het lijkt dat ik nog maar 1x per week blog ofzo... :))
De eerste week terug na mijn weekje in Spanje vloog voorbij. 
Mijn energie wist ik redelijk hoog te houden. Al was ik blij dat het vrijdag was.
Op zaterdag zouden we met dochter en haar vriendin naar Amsterdam.
Dat ging niet door, persoonlijk vond ik het wel fijn, gewoon lekker thuis.
Even niets hoeven.

Om te beginnen met de fiets. Via mijn werk heb ik voor twee weken een electrische fiets te leen. Het idee daarachter is om 2 van de 5 werkdagen met de fiets in plaats van de auto te gaan. Nu is een enkele reis zo ongeveer 22 km voor mij. Hele nobele gedachte als mega onsportief wief om dat te gaan fietsen. Ik heb er wel over gedacht hoor. En creatief als ik ben vond ik de volgende oplossing.


De allerleukste (en liefste) fietskoerier. M. die voor mij de fiets vanuit Groningen naar huis fietste. 

Zelf heb ik ook nog gefietst hoor. Naar de kapper afgelopen vrijdag. In turbotempo kwam ik daar aan. Daarna reed ik door naar mijn ouders. Supergaaf zo'n electrisch geval. Maar naar het werk, hmmmm, nou daar ben ik nog niet klaar voor. Ik begreep van een collega dat het fietsplan vanaf 1 januari 2017 gaat veranderen. Dus wacht ik nog even af of ik vervolgens overga tot aanschaf.

Dan de boeken. In mijn weekje afwezigheid had M. zich uitgeleefd bij de plaatselijke bibliotheek. Hij was zeer te spreken over het boekje ' Waarom ben je hier café' en had vervolgens 'the Big Five for Life' ook gehaald. Zaterdag las ik gelegen op een bedje in de zon beide boeken uit. Lang leve mijn snelle leesvermogen.


Van de 'Big Five for Life' moest ik huilen. Mooi geschreven en heel helder. Ik weet in grote lijnen mijn vijf grote levenswensen en mijn RVB (reden van bestaan). Fijn om daar met M. heerlijk over te kletsen en bedenken hoe we met deze gegevens nog beter voor onszelf kunnen zorgen.

Op leuke dingen gebied zorgden we in ieder geval goed voor onszelf de afgelopen dagen. Donderdagavond ging ik met dochter een hapje eten. Vrijdag hadden we het spontane plan om met ons drietjes naar de bioscoop te gaan. Dat werd de romantische film 'All roads lead to Rome'. Flatterig verhaal, maar wel erg leuk gespeeld door allen.


Op zaterdagavond vertrokken we met ons drie naar bronnenbad Fontana. Daar een hapje gegeten. In een hangmat gelegen, gebadderd, theetje gedronken en heelijk ontspannen. We kochten dit keer een 12 rittenkaart (voor de prijs van 10) en kunnen nu 'zo maar' nog 3x heen. Wat een luxe.

Dan de bubbels. Ik tekende in vrije versie een fles na, welke ik van mijn zusje en zwager laatst kreeg. Ik ben aan het oefenen met tekenen en schrijven. Mijn boek zal er toch een keer van komen. 


En de laatste foto is van vanavond, in ons nog te verfraaien voortuintje. Vol met wilde (door mij gezaaide) bloemen, waar de bijen gretig op afkomen. In de laatste zonnestralen van de avond, dronken wij daar een lekker cappuccinootje. En bedacht ik dat het leven mooi is. Zo met ons drie als gezin, in goede gezondheid, in ons gave klushuis.




7 opmerkingen:

  1. Leuk om te lezen Christel en wat kun je mooi schrijven en tekenen. En ik was ook benieuwd naar je vijf grote levenswensen en je RvB. En waarom je moest huilen van het boek. Misschien iets voor een volgende blog?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. 22 km enkele reis op een elektrische fiets moet makkelijk kunnen. Ik fiets dit ook zo ongeveer voor mijn werk maar dan op een gewone fiets.
    Je zal merken dat als je op de fiets naar je werk gaat je daar veel voordelen van zal ondervinden.
    Wellicht wil je, nu met dit mooie weer, de uitdaging aangaan?

    Groetjes Sas

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nou Sas, ik heb vrijdag mijn geleende fiets weer ingeleverd en hou het voorlopig bij mijn paarse Panda om naar het werk te gaan. Respect hoor dat je dit op een gewone fiets fietst. Ik werk 9 uur op een dag en om dan ook nog een uur heen en een uur terug te gaan op de fiets heb ik geen zin in. #luiwijf

      Verwijderen
  3. Mooi geschreven. En getekend.

    Grappig toch dat wij mensen altijd een reden van bestaan nodig hebben (Mea Culpa hoor). Uiteindelijk komt het voor mij erop neer dat je er BENT en dat is de reden van mijn bestaan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor de complimenten. Hebben we echt een reden van bestaan nodig? Het te weten maakt het voor mij wel makkelijker om te kiezen of ik iets wel of niet ga doen. Al heb ik nog niet de luxe positie dat ik altijd voor mezelf kan kiezen #wordtaangewerkt

      Verwijderen