Eén klein foutje

Een hele poos geleden, zat dochter op gitaarles. Bij haar eerste optreden werd de 'show' aan elkaar gepraat door de moeder van de dame die les gaf. Met haar enorme groningse accent gaf ze na het optreden van dochter het commentaar: "Prachtig optreden, met maar één klein foutje". Dus altijd als er nu bij een van ons iets mis gaat noemen we dat.

Nadat ik gisteren om 00.27 uur op mijn werk, e i n d e l i j k mijn module opdracht klaar had, reed ik met open raam naar huis. Niet omdat ik het zo warm had hoor. Maar mijn raam wilde niet meer omhoog. Het was mistig en om de condens van mijn raam te halen had ik het raampje helemaal naar beneden gedaan. Ik was zo moe dus de frisse lucht was wel handig onderweg.

Thuisgekomen heb ik het raam gedicht met een puinzak. Gelukkig regende het niet. Vanmorgen kon ik terecht bij een italiaanse garage bij ons in de buurt. Het raam werd gemaakt en mijn sleutel (die kuren vertoonde) ook. Kosteloos :) Zo lief.

's Middags deed ik een laatste controle aan mijn module opdracht. De zogenaamde 'puntjes op de i'.

Vergat ik een spatie op de voorzijde. Uiteraard zag ik dit pas NA dat ik het ingestuurd had. Nou ja... Mijn perfectionisme maar loslaten dan. Ik kan er nu toch niets meer aan veranderen :( Onder het motto één klein foutje.

Ik val zowat om van vermoeidheid merk ik nu. Vanavond doe ik lekker niets. Morgen uitslapen en nog even met dochter op pad voor een winterjas en schoenen. Binnen zes weken krijg ik mijn beoordeling voor mijn opdracht. 

Streberig als ik ben zou ik het liefst een 8 of hoger halen. Maar met een voldoende in welke vorm dan ook ben ik tevreden. 16 oktober begint het tweede gedeelte van de opleiding, dus ik heb even rust.